Ađ stýra huga frá því óhjálplega

Þađ er ekki svo einfalt ađ reyna ađ stýra huganum í átt frá því sem heldur okkur föstum í sársauka.
Því þegar viđ erum föst í miklum sársauka þá getur myndast skekkja.

Upprunalega þegar viđ verđum fyrir sársaukanum, þá getur þađ valdiđ svo miklu sjokki ađ þađ mótast trú um ađstæđurnar sem settu okkur í hættu, sem flyst svo yfir á ađstæđur þar sem viđ erum í rauninni ekki í hættu.

Þađ gerist í undirmeđvitund, utan međvitundar.
Þar eru undirliggjandi leiđarvísar ađ verki sem međvitund sér ekki skýrt.
Þeirra hlutverk er ađ vernda okkur, sama hvađ þađ kostar, sama hverju þađ fórnar í kjölfariđ.

Međvitund hefur sína eigin leiđarvísa.
En í stöđugum sársauka tekur undirmeđvitund yfir og smitar frá sér yfir í leiđarvísa međvitundar.
Þađ birtist okkur í ýktum tilfinningalegum viđbrögđum eđa flatneskju í „eđlilegum“ ađstæđum.

En þađ getur einmitt fengiđ okkur til þess ađ forđast „eđlilegar“ ađstæđur, til þess ađ forđast ýktar tilfinningar eđa flatneskju.

Varnarkerfiđ er ađ reyna ađ vernda okkur međ því ađ reyna ađ forđa okkur frá ađstæđum sem þađ telur vera hættulegt.

Um leiđ forđar þađ okkur frá því ađ fara í gegnum nýja reynslu, frá því ađ fá nýtt sjónarmiđ yfir „eđlilegar“ ađstæđur, sem gæti sýnt því ađ þær eru í rauninni ekki hættulegar, eins og varnarkerfiđ heldur fram.

Hugurinn segir okkur ađ heimurinn sé hættulegur, hleđur á okkur sársaukafullum tilfinningum og hugsunum til þess ađ stađfesta þađ.
Til þess ađ halda okkur öruggum.

Svo til þess ađ komast áfram, þá þurfum viđ ađ fara á móti öllu því sem líkami, hugur, hjarta og sál segir okkur, hræđir okkur til þess ađ vernda okkur.

Þađ er mikilvægt ađ vera međvitađur um þađ ađ međvitund er ekki ađ velja þessa vernd.
Þađ eru undirliggjandi þættir sem gera þađ.
Og þessir undirliggjandi þættir reyna stöđugt ađ sannfæra okkur um ađ viđ séum í hættu, međ því ađ rífa okkur niđur og þannig forđa okkur frá því ađ halda áfram.

Og þannig forđa þeir okkur frá því ađ fara í gegn, læra, skilja, vaxa, því þađ felur í sér aukinn sársauka ađ halda áfram. Þađ er vegna þess ađ lífiđ er samsett úr vegum og sársauki og vellíđan eru vegvísar.

En þegar sársauki fer yfir ákveđin mörk, veldur mikilli sorg, sjokki eđa hræđslu.
Þá fer allt vegakerfiđ í uppnám.
Sársauki verđur ekki lengur sársauki, vegvísir, heldur hætta, varúđ, eitthvađ yfirþyrmandi.

Líkaminn vill ekki upplifa meiri sársauka af því tagi.
Sér allan sársauka eins
Og veldur sér sjálfum andlegum sársauka svo eitthvađ utanađkomandi geti ekki gert þađ.
Því þegar viđ stjórnum ekki hvenær sársaukinn kemur, þá kemur hann óvænt, sjokkerandi, og líkaminn vill þađ ekki, af hræđslu viđ ađ upprunalega áfalliđ endurtaki sig.

Líkaminn er stöđugt ađ vernda okkur.
En međvitundin er þađ sem tekur okkur aftur í augnablikiđ, og þađ er hún sem þarf ađ leiđa okkur áfram.
Eins erfitt og ógerlegt þađ virđist vera.

Þegar allur líkaminn öskrar og grætur ađ ég sé í hættu.
Þá þarf ég ađ halda utan um sjálfa mig.

Reyna eins og ég get ađ minna mig á ađ þađ er upplifun sem ég VARĐ fyrir sem veldur því ađ ég er hrædd, ekki upplifun sem ég er ađ VERĐA fyrir.

Reyna ađ vera þakklát líkamanum fyrir þađ mikilvæga starf sem hann þjónar
Sama þó þađ valdi mér sàrsauka
Ađ reyna ađ vera međvituđ um ađ hann er ađ gera þetta af ást, til þess ađ vernda mig.

Þó ég upplifi hann eins og hann sé ađ ráđast á mig.
Þá er þađ gert af ást.
Eins steikt og þađ hljómar.
En hans eina hlutverk er ađ halda mér á lífi, sama hvađ þađ kostar, sama hvernig þađ lætur mér líđa.

Trúin sem ég þarf ađ vinna međ er ađ ég verđskuldi sársaukann.
Ađ hann sé ađ eiga sér stađ þvì þađ segi eitthvađ neikvætt um mig sem manneskju.
Ađ þađ sé eitthvađ „ađ“ mér.
Eins erfitt og þađ er, því allt innra međ mér segir mér ađ þađ sé sannleikurinn.

En þegar ég minni mig á í međvitund ađ þetta er allt ađ gerast til þess ađ vernda mig, ekki því þađ segi eitthvađ um mig
Þá myndast skilningur hjá međvitund og undirmeđvitund.
Því þær eru báđar bara ađ reyna ađ vera til stađar, á eina háttinn sem þær kunna.

Undirmeđvitund segir mér ađ ég megi ekki taka rými, því þađ verđi hvort sem er trađkađ mér úr því
Og þá þarf međvitund ađ sannfæra undirmeđvitund ađ þađ mun ekki gerast og ađ ef þađ er reynt, þá verđi hún til stađar til ađ passa upp á ađ þađ gerist ekki.

Leyfa mér ađ stíga í rýmiđ, án þess ađ búast viđ því ađ þađ verđi trađkađ mér í burtu.
Því ef ég staldra viđ þad sem undirmeđvitund segir mér, þá held ég áfram ađ trađka á sjálfri mér, svo ađrir geti þađ ekki.

Ég þarf ađ sannfæra undirmeđvitund ađ leyfa mér ađ taka rými.
Og þađ er ekki auđvelt.
Þađ tekur tíma
Skref áfram
Skref afturábak
Ótrúlega mikiđ af orku, þolinmæđi, skilning, sorg og hræđslu
Hlýju
Þakklæti
Allan pakkann.. og meira

Ég horfđi á myndband í dag
En þar var einmitt talađ um þađ ađ áföll (stór og smá) eru ekki sett í tímalínu í huganum.
Hugurinn ađskilur ekki þađ sem búiđ er ađ gerast frá því sem er ađ gerast.

Ef hugsun kemur til hugar um minningu sem er liđin, þá tekur hugurinn því eins og þađ sé ađ gerast núna

Ef tilfinning kemur vegna þess ađ eitthvađ vakti upp gömul sár, þá tekur hugurinn því eins og þađ sé ađ gerast núna.

Þess vegna þegar viđ verđum fyrir áföllum þá horfir hugurinn ekki á áfall sem liđinn tíma, heldur stađ á korti í huganum sem viđ getum ennþá fariđ á, sem hugurinn reynir ađ halda okkur frá því ađ fara á.
Áfalliđ er ekki eitthvađ sem er liđiđ, heldur svæđi sem veldur sársauka.

Þess vegna er svo erfitt fyrir undirmeđvitund ađ sleppa tökunum, því þetta svæđi er enn til, og viđ getum enn flækst þangađ í minningum, en hún upplifir þađ sem þađ sem er raunverulega ađ gerast núna.

Þađ eina sem viđ getum gert í međvitund er ađ reyna ađ sýna undirmeđvitund skilning og þegar viđ getum, þá sýnt henni ađ þađ er allt í lagi ađ ganga í átt ađ vegvísunum, ađ þeir eru ekki hættulegir, líkt og hún telur vera sannleika.

Færa hana í augnablikiđ. Međvitađ. Taka eftir því sem hún reynir ađ segja okkur og sýna því skilning. Hún er bara ađ reyna ađ vernda. Þađ er allt í lagi.

Hlúa ađ því sem hún segir eđa reynir ađ kalla fram međ tilfinningum. Þetta er allt í lagi.
Međvitundin þarf ađ reyna ađ halda í hendurnar á undirmeđvitund, þràtt fyrir ađ hún sé ekki sammála. Þá samt ađ sýna hennar hlutverki skilning og sýna henni kærleika.

Nóg-iđ er verkfæri sem ég nota til þess ađ minna undirmeđvitund á ađ ég er ekki í hættu ef ég leyfi mér ađ vera, án þess ađ minnka mig eđa stækka mig.
En þađ verkfæri get ég bara notađ þegar ég er farin ađ treysta međvitund og undirmeđvitund aftur.

Í millitíđinni einblýni ég bara á eina setningu.

„Sýndu þér kærleika, öllu sem gerist, öllu sem þú ert“

Þađ er reipiđ sem ég held í þegar ég finn ađ ég er farin aftur í survival mode.

Máliđ međ survival mode, er einmitt þađ ađ þađ er bara ađ einblýna á ađ lifa af. Grípa hvern andardrátt. Komast af. Hvernig sem er.
Og þá get ég ekki drekkhlađiđ hugann minn af verkfærum og hugsunum.
Þannig fer ég bara í innri baráttu.

Þađ eina sem ég segi viđ mig er ađ sýna mér kærleika.
Jafnvel þegar neikvæđ hugsun tekur yfir mig.
Minna mig á ađ sýna mér kærleika.
Líka þegar hugurinn segir mér ađ ég eigi þađ ekki skiliđ eđa reynir ađ rífa mig niđur.
Sýna mér kærleika.
Skrifa þađ jafnvel niđur.
Þó svo ég nái ekki ađ tengja viđ þađ.

Lesa þađ aftur og aftur.
Hugsa þađ aftur og aftur.
Sýna mér kærleika
Og segja mér þađ í kærleika (ef ég byrja ađ ýta eftir mér eđa heimta eitthvađ eđa skamma mig  međ því ađ segja þessi orđ, þá þarf ég ađ passa mig ađ stoppa ekki þar og reyna ađ sýna því líka skilning og kærleika)

 

– karen

Lítiđ ljóđ um andlegt ofbeldi

 

Þetta litla ljóđ kom til mín í dag og ég vildi deila því hér.

 

Mentally abusive person

You took my heart
All my selfworth
Disguised yourself as it
And let me believe
I had to work for it
At my own cost
To make you happy
When you chose not to be

To earn it back again
When it was mine in the first place

(Karen Lind Harđardóttir)

 

Þegar þú vilt alltaf trúa því ađ ađrir meini vel
Þá getur þađ valdiđ því ađ þú verđir fyrir sársauka
Þegar þú elskar einhvern svo sterkt ađ þú velur fremur ađ trúa þeirra veruleika yfir þínum eigin,
Vegna þess ađ í huga þínum sé þađ minna sársaukafullt ađ kenna sjálfri/sjálfum þér um heldur en ađ horfast í augu viđ þá stađreynd ađ viđkomandi hefur sært þig
Og þú velur ađ særa sjálfa/n þig fremur en ađ stofna því í hættu hvernig þér líđur gagnvart viđkomandi
Þađ er þá sem þú fórnar sjálfri/sjálfum þér fyrir ást annarar mannesku
Og þetta er hægt ađ nota gegn þér.
Þar sem sökinni, skömminni og sársaukanum er varpađ yfir á þig
Þegar hann á ekki heima þar
En trúin ađ þetta hljóti ađ vera á þér er svo sterk ađ þú sérđ hlutina ekki eins og þeir raunverulega eru.
Þegar þetta er gert aftur og aftur
Þá byrjar þađ ađ breyta skynjun þinni á því hver þú ert, þínu eigin sjálfvirđi og þínum eigin veruleika.

Leiđin til baka er ađ brjóta þessa hringrás. Þitt virđi byggist ekki á hamingju annarar manneskju.
Nei.
Þú hefur virđi, alveg eins og þú ert
Þú þarft ekki ađ minnka þig til ađ gefa hinni manneskjunni pláss til ađ stækka sig til þess ađ finna virđi.
Þú ert. Þú einfaldlega ert.
Þú þarft ađ trúa því.
Finna leiđina til baka ađ því.
Þú þarft ekki ađ sanna þig til þess ađ mega taka pláss á þessari plánetu.
Þađ er þinn fæđingarréttur ađ taka pláss.
Þú fæddist nóg
Hjarta þitt, hugur, sál og líkami vita ađ þú ert nóg.
Ef ekki þá myndu þau ekki sinna starfinu sínu, ađ halda þér á lífi, vernda þig frá sársauka.
Búa til varnarveggi.
Þú þarft bara ađ leita inn á viđ.
Leyfa þér ađ vera.
Bara vera.
Sama hvađa tilfinningar koma
Sama hvađa hugsanir koma
Bara vera.
Allt sem þú ERT er nóg.
Þú hefur ekkert ađ sanna.

Þú ert mannVERA
Ekki mannGERA

(Hljómar mun betur á ensku)

Settu sjálfa/n þig fyrst og vertu góđ/ur viđ þig. Sama hvađ ♡

 

– karen

Ađ taka djúpan andardrátt

Ef þú ert eins og ég var og átt erfitt međ ađ taka djúpan andardrátt án þess ađ stífna öll/allur upp, þá er þessi færsla fyrir þig.

Í hvert sinn sem einhver sagđi mér ađ taka djúpan andardrátt byrjađi ég strax ađ búa mér til væntingar um þađ hvernig hann ætti ađ vera og hvernig mér ætti ađ líđa.

Ef hvernig mér leiđ og hvernig andardrátturinn fyllti mig af lofti passađi ekki viđ hvernig ég taldi þađ eiga ađ vera, þá stoppađi ég þar, byrjađi ađ dæma mig, byrjađi ađ dæma andardráttinn.

Því fókusinn fór úr því ađ leyfa mér bara ađ anda djúpt yfir í ađ dæma, gagnrýna hvernig maginn fór ekki út, hvernig hann stífnađi allur, hvernig brjóstkassinn stífnađi, hvernig ekkert var afslappađ, en međ því var ég ađ reyna ađ stjórna því međ skipunum, því sem hefđi annars gerst á náttúrulegan hátt.

Þađ sem ég geri núna er ađ ég segi viđ sjálfa mig „ég veit ekki fyrr en ég veit“. Tek í burtu allar væntingar um þađ hvernig upplifunin verđur og hvernig mér mun líđa eftirá, hvernig áhrif þađ mun hafa á mig. Þađ sem gerist, gerist, ég þarf bara ađ leyfa því ađ gerast.

Ef ég finn ađ ég byrja ađ dæma eđa gagnrýna og þar af leiđandi reyna ađ stjórna því sem er ađ gerast, þá segi ég í varkárni viđ sjálfa mig „ég veit ekki fyrr en ég veit“ en ég sýni því samt sem áđur skilning ađ ég tel mig þurfa ađ stjórna.

Þannig gef ég ekki stjórninni fullt vald eđa sannleiksgildi. Þannig sýni ég því einungis skilning ađ ég vilji stjórna en ađ ég þurfi ađ „leyfa því sem er ađ vera“ og færi mig þannig aftur inn í augnablikiđ.

Þegar væntingarnar og dómharkan um þađ hvernig djúpöndun „á“ ađ vera, hvernig manni „á“ ađ líđa og hvernig áhrif hún „á“ ađ hafa á okkur í kjölfariđ eru ekki lengur í fyrsta sæti og međ fullt sannleiksgildi og ađal mikilvægi,

þá gefum viđ skilning á öllu sem er og verđur, færi á ađ taka viđ stýrinu, þar sem viđ stoppum ekki viđ þađ ađ vera fyrirfram búin ađ ákveđa hvernig eitthvađ er og verđur. Viđ sýnum því skilning en leyfum því sem er ađ vera.

Ef ég finn sjálfa mig hugsa „ég er öll stíf og þađ er ekki rými fyrir andardráttinn í maganum, maginn er ekki ađ fara út eins og hann á ađ gera, maginn er ekki ađ fara inn eins og hann á ađ gera, líkaminn er ekki afslappađur eins og hann á ađ vera“, eitthvađ þannig líkt, þá segi ég viđ sjálfa mig

„þađ er allt í lagi ađ líđa eins og þađ sé þannig, en leyfđu því sem ER ađ vera eins og þađ ER“.

Þađ segi ég viđ hverri hugsun, hverri tilfinningu, hverri gagnrýni eđa dómhörku. „Þetta er allt í lagi, leyfđu því ađ vera eins og þađ er“.

Ég sýni öllu sem gerist skilning og kærleika en minni mig á ađ ég veit ekki fyrr en ég raunverulega veit.

Hver upplifun er einstök.

Í stađ þess ađ ákveđa hvernig hún mun verđa og staldra viđ þar,
án þess ađ kynnast henni betur og fyrirfram skilgreina þađ sem mun gerast, búast viđ því og upplifa hana undir stjórn þess sem ég tel mig vita, án þess ađ leyfa henni einfaldlega ađ VERA.

Þá þurfum viđ ađ vera međvituđ um ađ hver reynsla verđur ekki sú sama, þó svo seinustu upplifanir hafi veriđ svipađar, þá hefur hver og ein sína eigin upplifun og viđ getum annađhvort valiđ ađ reyna ađ stýra henni og taka viđ henni eins og viđ búumst viđ henni og álíta þađ sem sannleika,

eđa sýna öllu sem gerist skilning og kærleika, án þess ađ reyna ađ stjórna, samþykja eđa dæma, bara veita athygli, bara fylgjast međ, leyfa því sem er ađ VERA, alveg eins og þađ er.

Án væntinga og án þess ađ dæma (og án þess ađ dæma fyrir ađ dæma).

– karen

Ađ sýna tilfinningum skilning

Þegar þú VELUR sjálf/ur ađ horfast í augu viđ og skođa og staldra viđ hjá tilfinningu sem hræđir þig, í stađ þess ađ flýja áđur en þú nærđ raunverulega ađ sjá hana fyrir þađ sem hún raunverulega er. Þá getur þú tekiđ í burtu valdiđ sem hún hafđi yfir þér.

Hún kemur, þú flýrđ ekki heldur velur ađ kynnast henni betur, veitir henni fulla athygli, sýnir henni skilning.

Svo gerir þú þađ aftur og aftur, þar til þú venst henni. Hún er ekki lengur einhvađ ókunnugt afl. Þú þekkir hana. Þú skilur hana. Þú veist ađ hún þjónar mikilvægum tilgangi.

Í stađ þess ađ flýja og hræđast ađ horfast í augu viđ hana, forđast augnsamband, sérđ hana alltaf sem blörrađ ský sem þú þekkir ekki og skilur ekki og hún getur brugđiđ þér, komiđ þér á óvart, tekiđ yfir þig.

Þá getur þú valiđ ađ vingast viđ hana, veriđ til stađar fyrir hana, veriđ til stađar fyrir þig. Því allar tilfinningar eru eđlilegt ferli þess ađ upplifa umhverfiđ.
Hún er bara ađ þjóna hlutverkinu sínu. Hennar hlutverk er ekki ađ meiđa þig, heldur vernda þig, á þann hátt sem hún kann. Svo hún birtist þér þannig og þú upplifir hana sem sársauka (oftast nær) en hún er ekkert annađ en leiđarvísir, sem færir þig annađhvort frá einhverju/m eđa ađ einhverju/m ♡

Vertu vinur hennar, vertu til stađar fyrir hana.
Hún er til stađar fyrir þig, þó þú sjáir þađ ekki ♡

Sýndu henni skilning. Þannig sýnir þú einnig sjálfri/sjálfum þér skilning.

Međ því ađ vera til stađar, í kærleika, í ást.

– karen ♡

Ađ REYNA ađ vera mađur sjálfur

Ég sá stutt myndband frá Öldu Karen í dag um þađ ađ viđ erum stöđugt ađ REYNA ađ vera viđ sjálf í samskiptum viđ ađra og hvernig viđ tökum okkur þannig í burtu frá því ađ VERA viđ sjálf.

Ég skrifađi í framhaldinu þennan litla texta, en ég mæli líka međ ađ skođa myndböndin hjá Öldu, þau eru mjög fróđleg og hjálpleg.

Ađ REYNA ađ vera viđ sjalf í samskiptum viđ ađra er ađ REYNA ađ vera einu skrefi stöđugt á undan okkur sjálfum til þess ađ gefa „rétta“ mynd af okkur sjálfum í samskiptum viđ ađra.

Ađ VERA viđ sjálf í samskiptum er einfaldlega ađ vera til stađar fyrir okkur sjálf á sama tíma og viđ erum í samskiptum viđ ađra. Ađ festast ekki í sjálfgagnrýnishringrás og dæma okkur fyrir hugsanir okkar. Heldur einungis taka eftir sjálfgagnrýninni í kærleika, sýna því skilning, sitja hjá því og færa svo fókusinn aftur í samtaliđ.

Vera einlæg og æfa okkur ađ segja þađ sem okkur liggur á hjarta, án væntinga og án þess ađ dæma og á sama tíma æfa okkur ađ hlusta betur. Viđ getum lært jafn mikiđ frá viđkomandi og viđkomandi getur lært af okkur. Allt kennir okkur eitthvađ í lífinu, hvort sem þađ er neikvætt eđa jákvætt. Allt færir okkur einhverjar upplýsingar til þess ađ læra af.

Best er ađ leyfa hlutunum bara ađ gerast eins og þeir gerast, án þess ađ dæma og án þess ađ vænta neins af þeim.

Ef viđ finnum okkur hverfa frá samtalinu í ađ dæma eđa gagnrýna eđa hugsa um hluti sem gætu gert augnablikiđ verra eđa betra, ađ þá taka eftir því, sýna því skilning, sýna því kærleika, jafnvel þó viđ byrjum ađ dæma og gagnrýna, stækka og minnka, sýna því líka skilning, veita því líka athygli og međ því færum viđ okkur aftur í augnablikiđ, í kærleika.

Svo gerist bara þađ sem gerist. Vertu hér, hjá þér. Þannig getur þú líka veriđ til stađar fyrir ađra. En þú verđur ađ byrja á þér. Þađ er nefninlega þađ sem gleymist oft, og þađ er þađ sem færir okkur úr augnablikinu. Því viđ erum utan viđ okkur. Ađ reyna ađ fá samþykki þađan, međ því ađ REYNA ađ vera viđ sjálf, REYNA ađ gefa „rétta“ mynd af okkur, REYNA ađ vera til stađar fyrir okkur sjálf og ađra.

Í stađ þess ađ einfaldlega VERA, hér og nú, hjá okkur sjálfum, til stađar fyrir okkur sjálf, sama hvađ gerist, hvernig okkur líđur eđa hvađ viđ hugsum. Þannig getum viđ í framhaldinu einnig veriđ til stađar fyrir ađra.

Vertu til stađar fyrir þig, fyrir þig.
Akkúrat núna, akkúrat þetta augnablik, alveg eins og þađ er, án þess ađ stækka þađ eđa minnka þađ.
Bara alveg eins og þađ er, án þess ađ dæma þađ og án þess ađ dæma þig fyrir ađ dæma þađ (og án þess ađ dæma þig fyrir ađ dæma þađ fyrir ađ dæma þađ fyrir ađ dæma þađ…)

Bara alveg eins og þađ er, akkúrat núna.

– Karen

Ađ passa inn í rammann

Þegar viđ fáum skilabođ frá umhverfinu um ađ eitthver partur af okkur valdi því ađ okkur sé hafnađ, þá reynum viđ ađ berjast viđ eđa útrýma þeim parti. Til þess ađ passa, til þess ađ vera samþykkt, til þess ađ líđa eins og viđ séum nóg.

En máliđ er ađ þegar viđ gerum þađ þá höfnum viđ því hver viđ raunverulega erum og týnumst í vítahring þess ađ reyna ađ bæta upp fyrir þá parta sem viđ höfnuđum.

Ef skilabođ frá samfélaginu eđa okkar nærumhverfi segja okkur ađ eitthver partur af okkur geri okkur „gölluđ“, ađ viđ pössum ekki inn í þá mynd sem reynt er ađ halda uppi og tyggja ofan í alla, þá líđur okkur eins og sá partur sé ógn viđ ađ vera samþykkt, ađ vera mikilvæg, ađ hafa eitthvađ virđi.

Svo þegar viđ berum kennsl á þađ sem viđ teljum vera ógn. Þá reynum viđ ađ eyđileggja þađ, fjarlægja þađ, kæfa þađ niđur međ neikvæđu sjálfstali.

Þađ er einmitt þađ sem viđ gerum þegar viđ höfnum tilfinningunum okkar

Þegar viđ höfnum hugsunum okkar

Þegar viđ höfnum líkama okkar,

Öllu sem viđ raunverulega erum (Ekki þađ sem viđ gerum, því viđ erum ekki gjörđir okkar).

Bindum ómeđvitađ fyrir augun okkar fyrir okkar eigin sjálfvirđi og skiljum í leiđinni eftir, þađ ađ raunverulega vera nóg. Alveg eins og viđ erum.

Því kjarninn okkar elskar okkur eins og viđ erum. Allt þetta neikvæđa er eitthvađ sem viđ höfum lært, til þess ađ lifa af, til þess ađ finnast viđ vera nóg.

En missum á sama tíma sjónar af því ađ viđ erum fullkomlega ófullkomlega nóg.

Teljum okkur mega vera elskuđ bara ef x

X-iđ gætiđ svo snúiđ ađ hverju sem er

En þetta ef, er þađ sem tekur okkur í burtu frá okkur sjálfum. Í ađ vera elskuđ eins og viđ erum, ekki bara ef x.

Þađ er allt annar handleggur ađ finna ađ þú ert nóg og velja, fyrir þig sjálfa/n, ađ halda áfram ađ læra, breyta eđa bæta viđ einhverju til þess ađ halda áfram ađ vaxa og dafna. Í kærleika.

Þađ er allt annađ en ađ finnast þù bara vera nóg ef þú lærir, breytir eđa bætir viđ einhverju til þess ađ passa í einhverja mynd, til þess ađ vera samþykkt/ur, talar niđur til þín eđa hafnar þér ef þú gerir þađ ekki. Sjálfniđurrif, ekki í kærleika.

Því gjörđir okkar eru ekki þađ sem gera okkur nóg.
Viđ erum nóg.
Svo getum viđ framkvæmt gjörđir eftir vilja og getu, ekki til þess ađ gera okkur nóg, einungis til þess ađ halda áfram ađ æfa okkur, gera mistök, læra af þeim og reyna aftur, gera betur næst.

Þađ er ekkert ađ því ađ vilja laga, bæta eđa breyta eitthverju hjà okkur sjálfum.
En til þess ađ viđ séum til stađar fyrir okkur sjálf, þá þarf þađ fyrst og fremst ađ vera fyrir okkur sjálf og ekki sem skilyrđi til þess
ađ elska okkur sjálf.

Elskađu sjálfa/n þig án skilyrđa, fyrir allt sem þú ert, utan gjörđa.

Þú ert nóg. Þú hefur alltaf veriđ nóg.
Vertu til stađar fyrir sjálfa/n þig á kærleiksríkan hátt, alltaf.

Haltu svo áfram ađ læra, ađ vaxa, ađ lifa því lífi sem þú velur ađ skapa fyrir þig, en hafđu alltaf í huga, ađ þađ er ekki þađ sem gerir þig nóg.

Þú, hér og nú, alveg eins og þú ert, ert nóg.

Litlir póstar, lítil ráđ

1. Smá áminning:

Viđ eigum öll okkar „slæmu“ daga. Þeir þurfa ađ koma. Viđ þurfum á þeim ađ halda til þess ađ halda áfram ađ vaxa og dafna. Leiđin áfram er ekkert alltaf bein og greiđ. Viđ þurfum oft ađ fara yfir hóla og hæđir, en þannig á hún líka ađ vera. Fullkomlega ófullkomin. Hrá og ekki fínpússuđ. Þađ er þađ sem gerir ferđalagiđ okkar einstakt. Engin leiđ er eins.

Taktu „slæmu“ dögunum međ kærleika, skilning og umhyggju. Þeir segja ekkert slæmt um þig. Einungis orka eđa upplifun sem þú þarft ađ fara í gegnum. Þađ er ástæđa fyrir öllu, þó svo viđ sjáum hana ekki né skiljum. Allt er eins og þađ á ađ vera. Treystu því.

Vertu til stađar fyrir þig, fyrir þig, sama hvađ ♡

2.

Viđ megum ekki gleyma ađ horfa til baka og þakka fyrir alla litlu sigrana ♡

Hvern dag, taktu eftir því

Hvort sem þú náđir ađ vakna
Fara úr rúminu
Fara í sturtu
Klæđa þig
Tannbursta þig
Drekka nóg af vatni
Muna eftir því ađ næra þig

Allt sem þér dettur í hug
Þetta eru allt sigrar
Sama hversu litlir þeir virđast vera, og ef þér tókst ekki ađ gera neitt af þessu í dag, þá getur þú alltaf reynt aftur á morgun.

Kannski þurfti líkami, hugur, hjarta og sál ađ hvílast betur í dag.
Talađu viđ sjálfa/n þig í kærleika og skilning.
Þetta er sá/sú þú sem þú hefur í dag.
Vertu til stađar fyrir hann/hana
Án þess ađ dæma og án þess ađ dæma fyrir ađ dæma ♡

3.

Þú þarft ekki ađ gera þig stærri eđa smærri til þess ađ vera nóg.

Međ því ađ horfa niđur á ađra, þá stækkaru sjálfa/n þig og minnkar ađra.
Međ því ađ horfa niđur á þig, þá minnkaru sjálfa/n þig og stækkar ađra.

Finndu međalveginn.
Leyfđu því ađ vera nóg.

4.

Ekki búast viđ því ađ neikvæđ hugsun eđa tilfinning segi eitthvađ neikvætt um þig. Neikvæđni er til, til þess ađ halda okkur frá sársauka, frá því sem særir okkur. Neikvæđni særir þig til þess ađ halda þér öruggri/öruggum, jafnvel þó hún sé í rauninni ađ gera hlutina verri fyrir þig. Þađ eina sem skiptir máli fyrir neikvæđni er ađ þú sért örugg/ur. Leyfđu henni ađ gera þađ sem henni er ætlađ ađ gera, međ því ađ vera til stađar fyrir sjálfa/n þig.
Međ því ađ vera til stađar fyrir þig, þá leyfir þú þér ađ sjá ađ þú ert í raun örugg/ur, ađ þađ er í rauninni ekki þörf fyrir neikvæđni, þetta augnablik, akkúrat núna.
Sýndu sjálfri/sjálfum þér kærleika, sama hvernig þér líđur eđa hvađ þú hugsar, alltaf.

5.

Ef þú ert stöđugt ađ leita ađ því sem mun fylla í tómiđ, því sem mun gera þig nóg.
Þá ert þađ þú.
Þú þarft bara ađ leita inn á viđ, aftur til þín.
Alveg eins og þú raunverulega ert, alveg inn ađ kjarna. Allar tilfinningar, allar hugsanir, allt sem er partur af þér. Allt, í lagi. Allt samþykkt. Allt međ virđi. Allt nóg. Þú þarft bara ađ finna þađ.

Leiđin er aftur til þín ♡

6.

Ef þú býst viđ því ađ heimurinn sé erfiđur. Þá mun hann birtast þér sem erfiđur.
Ef þú býst viđ því ađ heimurinn sé ógnvekjandi. Þá mun hann birtast þér sem ógnvekjandi.
Og áfram má halda.

Leyfđu honum ađ vera eins og hann er. Ekki eins og þú telur hann vera.
Slepptu væntingum. Leyfđu því ađ vera, sem er.
Heimurinn er utan þinnar stjórnar, án gjörđa.
Hann er eins og hann er, akkúrat núna.

Ef þú vilt breyta heiminum.
Byrjađu á þér.

7.

Ađ vera tilbúin/nn ađ horfa inn á viđ og viđurkenna ađ viđ höfum rangt fyrir okkur, er merki um ađ viđ erum ađ vaxa.
Ađ viđurkenna ađ viđ höfum ekki alltaf svörin og getum í auđmýkt leitađ annars stađar ađ svörum, er merki um ađ viđ erum ađ vaxa.
Viđ vitum ekki fyrr en viđ vitum. Og þađ sem viđ vitum núna er þađ sem viđ vitum núna. Ađ vera opin fyrir valmöguleikanum ađ breyta til, ađ hlutir geti breyst. Þar er vöxtur.

8.

Hver einasta hindrun sem verđur á vegi okkar í lífinu, hefur eitthvađ til þess ađ kenna okkur.
Viđ höfum val, ađ læra af því, núna, eđa bíđa eftir því ađ lærdómurinn birtist okkur seinna, einhvern tíman í framtíđinni.
Vertu alltaf opin/nn fyrir því ađ læra eins og hlutirnir birtast þér. Vertu alltaf opin/nn fyrir því ađ nýta hvert tækifæri til þess ađ halda áfram ađ vaxa og dafna.

9.

Ekki dæma þínar eigin tilfinningar og hugsanir (og ekki dæma þig fyrir ađ dæma). Þær eru einungis þú ađ upplifa og reyna ađ skilja heiminn. Orkan sem þú finnur er leiđin til þess ađ vinna úr því sem er ytra viđ þig, innra međ þér. Þađ er eđlilegt. Ekki dæma þig fyrir þađ. Þannig ertu einungis ađ tefja ferliđ og valda sársauka innra međ þér á sama tíma.
Leyfđu því ađ vera.

10.

Ekki tapa sjálfri/sjálfum þér viđ ađ reyna ađ hrífa alla ađra ♡

Þeir réttu fyrir þig munu standa þér viđ hliđ, fyrir þá/þann þig sem ert þú ♡

Þeir sem gera þađ ekki, eru þá ekki fyrir þig, og þađ er allt í lagi ♡

Vertu sá/sú sem þú ert, utan samþykkis annara ♡

Do: Express
Don’t: impress

11.

Þegar viđ höfum spurt okkur hvernig okkur líđur og okkur líđur kannski ekki vel. Þá getum viđ spurt okkur: get ég gert eitthvađ í því núna?
Og ef svariđ er já, þá: hvađ get ég gert í því núna? Hvađa litlu skref get ég tekiđ? Og reynt á þínum hrađa ađ færa þig nær þeim skrefum. Án þess ađ ýta á eftir því eđa óska eftir því ađ þađ gerist öđruvísi en þađ er ađ gerast. Leyfa því ađ gerast eins og þađ gerist.
Ef svariđ er nei. Þá er þađ eina sem þú getur gert, er þađ ađ vera til stađar fyrir þig. Án þess ađ dæma og án þess ađ dæma fyrir ađ dæma. Án væntinga. Leyfa því ađ vera, sem er ♡

12.

Leyfđu þér ađ skipta þig máli
Ađ vera númer eitt hjá þér
Vertu til stađar fyrir þig
Þannig getur þú einnig, ađ auki, betur veriđ til stađar fyrir ađra.
Aldrei gleyma þér inni í myndinni
Þú, eins og þú ert, utan samþykkis annara, ert nóg.
Skilyrđislaust, þú ert nóg.

13.

Hlúđu ađ sjálfri/sjálfum þér fyrst og fremst ♡

Ađ segja ekkert þegar einhver veldur þér sársauka sem fer yfir mörk, til þess ađ viđhalda samþykki viđkomandi á þér.

Þá gengur þú í burtu frá sjálfri/sjálfum þér, fyrir hálfu viđkomandi.

Samþykkiđ fyrir því ađ mega taka pláss, mega taka rými, mega finna virđi, mega skipta máli.
Þađ kemur allt frá þér. Þú þarft ekki samþykki annara fyrir því ađ mega VERA. Þú einfaldlega ERT, og þađ er nóg. Þú ert nóg.

Þú í fyrsta sæti hjá þér, alltaf ♡

 

– karen

Fake it till you make it?

Fake it till you make it

Frasi sem fer smá illa í mig.
Því hann snýr svo auđveldlega ađ því ađ búa til falska mynd af sér sjálfum til þess ađ vera samþykktur.

Sú skilabođ ađ einhver þurfi ađ vera „feik“ til þess ađ komast í gegnum hluti í lífinu.

Þađ er bara orđalagiđ sem truflar mig, ekki hvernig fólk hefur notađ þađ.
Margir hafa t.d. byrjađ ađ skapa sér nýjar jákvæđar venjur og byrjađ ađ æfa sig í ađ koma þeim hægt og rólega inn í líf sitt og reynt ađ tileinka sér þær.
En þá er viđkomandi ekki ađ „feika“ neitt.
Þá er viđkomandi raunverulega ađ gera eitthvađ.
Ef frasinn ætti raunverulega ađ passa viđ, þá væri viđkomandi ađ „þykjast“ skapa sér nýjar venjur, ađ „þykjast“ æfa sig í ađ koma þeim inn í líf sitt, ađ „þykjast“ reyna ađ tileinka sér þær.
En þarna eru raunverulegar gjörđir og þađ er ekkert feik viđ þær.

Ađ halda í bjartsýnina þegar lífiđ er átakanlegt og erfitt. Þađ er heldur ekkert feik viđ þađ. Ađ međvitađ velja ađ leita eftir ljósglætunum.

Ađ feika hver þú ert til þess ađ vera samþykktur snýr fremur ađ

Falskri mynd sem byggist á því ađ því ađ þykjast líđa einhvern veginn sem þér líđur ekki, þykjast kunna eitthvađ sem þú kannt ekki, til þess ađ fá samþykki.

Þá ertu fastur/föst undir grímu, og þegar viđ erum međ grímu, þá getum viđ ekki tekiđ hana af ef samþykki utan okkar er þađ sem viđ einblínum á.

Þegar viđ getum ekki tekiđ hana af, þá getum viđ ekki viđurkennt hvernig okkur raunverulega líđur og hvar okkur skortir færni, því þađ stangast á viđ þá mynd sem viđ höfum nú þegar gefiđ af okkur.

Ađ geta viđurkennt mistök.
Ađ geta beđiđ um hjálp.

Þađ getur hreinlega veriđ hættulegt okkur sjálfum og jafnvel öđrum ađ biđja ekki um hjálp þegar þess þarf, bara því þađ skerst á viđ myndina sem viđ erum ađ halda uppi af okkur sjálfum.

Enn fremur, þegar viđ teljum okkur þurfa ađ búa til einhverja ađra útgáfu af okkur sjálfum til þess ađ finnast viđ vera samþykkt, þá göngum viđ í burtu frá okkur sjálfum.

Ef viđ þykjumst bara vita hlutina án þess ađ biđja um hjálp, þykjumst kunna þađ sem viđ kunnum ekki og tökum ekki skref í átt ađ leiđum til þess ađ kunna þađ, međ því ađ viđurkenna mistök og biđja um hjálp, þá lærum viđ ekkert annađ en ađ þessi útgáfa af okkur sjálfum sé samþykkt, og þađ tekur frá því hvernig viđ raunverulega erum, í auđmýkt og einlægni.

Þá höfnum viđ okkur sjálfum.
Fyrir einhverja falska mynd sem viđ höfum búiđ til, til þess ađ finnast viđ vera nóg.

En þá er gott ađ spyrja sig: er samþykki annara meira virđi en ađ vera einlægur sjálfum sér?
Er þađ ekki mikilvægara ađ vera til stađar fyrir sjálfan sig?

Þú þarft ekki ađ stækka þig eđa minnka þig til þess ađ vera nóg. Þú ert nóg, alveg eins og þú ert.

Ég myndi breyta frasanum yfir í:
Gerđu þađ besta sem þú getur gert fyrir þig í dag. Vertu til stađar fyrir þig sama hvernig þér líđur og sama hvernig gengur. Sýndu því skilning og hlúđu ađ þér í kærleika.
Vertu alltaf tilbúin/nn ađ biđja um hjálp ef þú getur og mundu ađ mistök eru til þess ađ læra af þeim. Þađ er vöxtur í því ađ halda alltaf áfram ađ reyna og leita nýrra leiđa og lausna í því.
Sama hversu lítiđ skref þú tekur í átt ađ markmiđinu, þá er þađ alltaf skref, þá er þađ alltaf áfram.

Vertu trú/r sjálfri/sjálfum þér og ekki vera hrædd/ur viđ breytingar, þær færa þig úr stađ. Leiđin er áfram.

 

– Karen

Ađ hlúa ađ því hvert orkan okkar fer

Hvernig pössum viđ upp á orkuna okkar?

Međ því ađ setja mörk og velja međvitađ hverja viđ erum í kringum hvern dag (ef viđ getum).

Þađ er best fyrir okkur ađ vera í kringum fólk sem hefur raunverulegan hag okkar fyrir brjósti og hjálpar okkur ađ vaxa, fremur en ađ rífa okkur niđur. Fólk sem gefur okkur uppbyggilega gagnrýni til þess ađ hjálpa okkur ađ verđa besta útgáfan af okkur sjálfum.

Viđ þurfum ekki (nema ef viđ höfum raunverulega ekki val) ađ vera í kringum fólk sem rífur okkur niđur og skilur okkur eftir orkulaus. Viđ megum alltaf setja mörk. Okkar sjálfra vegna.

Ađ setja mörk gagnvart einhverjum er ekki árás á viđkomandi, heldur verndun á okkur sjálfum.

Ásamt því ađ velja okkur félagskap í persónu, þá getum viđ einnig valiđ fyrir okkur á öđrum sviđum.

Viđ getum valiđ sjónvarpsefniđ sem viđ horfum á.
Samfélagsmiđlana sem viđ fylgjum.
Tónlistina sem hlustum á.
Bækurnar sem viđ lesum.
Svo áfram má telja.

Viđ getum (í flestum tilfellum) valiđ hvađa skilabođ viđ heyrum og sjáum á hverjum degi.

Viđ getum (í flestum tilfellum) valiđ hvert orkan okkar fer. Međ því ađ setja öđrum mörk og međ því ađ setja sjálfum okkur mörk.

Í öllu amstri dagsins virđist oft erfitt fyrir okkur ađ finna stund fyrir okkur sjálf. En þađ þarf alls ekki ađ vera tímafrekt.

Þađ getur veriđ eins lítiđ og ađ beina athyglinni ađ því hvernig okkur líđur.
Segja viđ okkur sjálf ađ viđ erum til stađar fyrir okkur.
Ađ hugsa til allra líkamspartana okkar á kærleikríkan og umhyggjusaman hátt.
Bara međ því ađ gefa okkur rými. Þađ er nóg.

Gefđu þér stund fyrir þig, fyrir þig.
Og mundu ađ þú ert nóg. Þú hefur alltaf veriđ og munt alltaf vera nóg.

Taktu burtu allar væntingar eđa kröfur um þađ hvernig þér finnst ađ þú „ættir“ ađ vera, og leyfđu þér ađ vera sú/sá sem þú ert.

– Karen

Til sjálfrar mín á erfiđum tímum

Ég skrifađi þessi orđ því ég hef átt ansi auđvelt međ ađ detta í depurđ yfir því hvernig ađstæđur hafa veriđ.

Mikil veikindi sem ég hef ekki ráđiđ viđ. Sama hvađ ég geri.
Hef lítiđ getađ mætt til vinnu en mér þykir virkilega vænt um vinnuna mína og finnst gaman ađ mæta í vinnuna, sem er ekki sjálfgefiđ.

Hvert sinn sem ég hélt ađ þetta veikindamál væri loksins búiđ, þá hrynur heilsan aftur niđur. Svo ég hef grátiđ mikiđ yfir því og veriđ sár út í sjálfa mig og þá líkamann minn fyrir ađ bregđast svona viđ.

En ég veit innst inni ađ ég þarf ađ sýna sjálfri mèr þolinmæđi. Þetta er eitthvađ sem ég er ađ ganga í gegnum núna, en svo þegar þetta er búiđ þá gleymist þađ.

Ég ætla ekki ađ fara fleyri orđum um veikindin mín því þau eru ekki megináherslan međ þessum skrifum.

Ég vildi deila hér nokkrum orđum sem ég skrifađi til sjálfrar mín á međan mér líđur ekki nógu vel, virđist ekki ráđa viđ ađstæđur og þarf ađ gefa mér rými í ađ hvílast, á kærleiksríkan hátt, ekki í særindum eđa neikvæđum tilfinningum, heldur međ því ađ leiđa sjálfa mig í gegnum þetta.

Hér koma skilabođin:

Reyndu ađ muna, ađ þegar þér líđur illa, ađ þá getur þú fengiđ skekkta sýn á því hvernig hlutirnir raunverulega eru.

Ef þér byrjar ađ líđa eins allt sé ómögulegt og trúir því ađ þađ sé þannig, ađ þá munt þú upplifa heiminn þannig. Ef þér líđur eins og þađ sé sannleikurinn, þá er þađ sem þú munt sjá. Í gjörđum og orđum þínum og annara í kringum þig.

Þannig þú munt alltaf búast viđ því neikvæđa, alltaf búast viđ því sem gerir augnablikiđ verra, munt alltaf búast viđ eitthverri neikvæđri niđurstöđu eđa eitthverju sem segi þá eitthvađ neikvætt um þig.

En þađ er bara ekki þađ sem er raunverulega ađ gerast. Og jafnvel þó þađ sé ađ gerast, þá þýđir þađ ekki ađ þađ sé eitthvađ „ađ“ þér og ađ þú sért ekki nóg.

Þú þarft bara ađ muna ađ þú ert ekki alveg í kjarnanum, í miđjunni, þegar þér líđur svona.
Þú ert í því neikvæđa. Því þér líđur einhvern veginn og þá upplifir þú heiminn þannig.

Og þú þarft bara ađ muna ađ sýna sjálfri þér skilning og umhyggju. Og öllu sem gerist, allar hugsanir og tilfinningar. Þú þarft ađ sýna því skilning.

Og öll tilfinning um þađ ađ þú búist viđ eitthverju neikvæđu, þú verđur ađ sýna því skilning líka.

Og ef þú upplifir eitthvađ sem neikvætt og þú upplifir ađ þađ segi þér ađ þú sért ekki nóg og ađ þú þurfir ađ vera eitthvađ meira eđa minna en þú ert eđa augnablikiđ þurfi ađ vera verra eđa betra til þess ađ vera nóg. Þú þarft líka ađ sýna því skilning.

Vegna þess ađ međ því ađ berjast á móti, þá býrđu bara til meiri neikvæđa orku í kringum þig og innra međ þér. Þá ertu bara ađ berjast viđ neikvætt međ neikvæđu og þađ er ekki þađ sem mađur á ađ gera. Þú verđur ađ fylla í myrkriđ međ ljósinu.

Þađ geriru međ því ađ sýna þér skilning og umhyggju í öllu sem gerist. Alveg sama hvernig þér líđur og alveg sama hvađ er ađ gerast, þá ertu til stađar fyrir þig. Afþví þú ert nóg, og þannig segiru þér ađ þú sért nóg.

Þú þarft ekki ađ gera augnablikiđ stærra eđa minna, þó þú upplifir ađ þèr finnist þú þurfa ađ gera þađ, og þađ ađ eitthvađ sé neikvætt, ađ orkan þín sé neikvæđ, þá þýđir þađ ekki ađ þađ sé raunverulega þađ sem er ađ gerast.

Þér líđur bara þannig, þú upplifir þađ bara þannig en þađ er ekkert endilega þađ sem er.

Afþví þú ert nóg og þú veist þađ. Innst innra međ þér. Annars hefđir þú aldrei lifađ af í þessum heimi. Hjartađ þitt veit ađ þú ert nóg, og hjartađ þitt er alltaf ađ reyna ađ lifa af, því þađ veit ađ þú ert nóg. Þú þarft ekki ađ vera neitt meira eđa minna en þú ert, til þess ađ vera nóg.

Sama hvađ einhver segir þèr. Allt þetta neikvæđa sem þú heldur um þig, þađ kemur frá því sem er fyrir utan þig. Þađ er eitthvađ sem þu hefur lært eđa upplifađ og hefur taliđ vera rétt. Trú um þig, sem er ekkert endilega rétt. Sem kemur frá skekktri sýn.

Þú verđur bara ađ hafa þađ hugfast ađ þegar þú trúir því ađ heimurinn sé jákvæđur, þá muntu upplifa hann, þá mun hann birtast þèr sem jákvæđur.

Þegar þú trúir því ađ heimurinn sé alfariđ neikvæđur, þá muntu upplifa hann, þá mun hann birtast þér sem alfariđ neikvæđur.

Þegar þú ert í miđjunni, í kjarnanum, þá munt þú ekki þurfa neitt meira eđa minna til þess ađ vera nóg. Þegar þú ert međvituđ um ađ neikvæđir hlutir gerast í heiminum og jákvæđir hlutir gerast í heiminum og ađ þeir segja hvor um sig ekkert um þađ hvort þú sért nóg.

Þú veist þađ, hjá þér, innra međ, utan alls þess sem ytra er.

Sama þó þú takir nokkur feilspor og hrynjir niđur í jörđina. Vertu til stađar fyrir þig. Þú verđur eiginlega ađ gera þađ. Þú verđur ađ vera til stađar fyrir þig.

Og þó þér líđi eins og þú sért ekki ađ vera til stađar fyrir þig. Sýndu því líka skilning. Öllu sem þú ert. Öllu sem þú gerir. Vertu bara góđ viđ sjálfa þig. Jafnvel þó þér líđi ekki eins og þú eigir þađ skiliđ. Vertu samt góđ viđ sjálfa þig.

Og ef þú ert eitthvađ pirruđ yfir því ađ eitthvađ sé ekki ađ ganga eins og þađ „átti“ ađ ganga og þú ert reiđ yfir því, ađ þetta sé ekki ađ virka því þér líđi ennþá svona illa. Sýndu því lìka skilning. Þú kemst í gegnum þađ.

Þetta er bara eitthvađ sem þú þarft ađ fara í gegnum og þú kemst ekki í gegnum þađ međ því ađ berjast á móti sjálfri þèr. Međ neikvæđni  ađ vopni.

Þú kemst í gegnum þađ međ því ađ sýna þèr skilning og leiđir sjálfa þig í gegnum þađ. Mundu þađ.

Ég elska þig. Þù elskar þig. Ég vona ađ þú munir þađ.

Haltu áfram á þinni braut. Þú ert ađ standa þig vel. Þú ert ađ fara í rétta átt. Þú ert ađ standa međ sjálfri þér. Og þó þér líđi eins og þú hafir brugđist sjálfri þér. Sýndu því líka skilning. Vertu bara góđ. Vertu bara umhyggjusöm.

Líka þó þú sért ekki umhyggjusöm. Vertu umhyggjusöm gagnvart því ađ þú sért ekki umhyggjusöm, fyrir ađ hafa ekki veriđ umhyggjusöm og svo áfram má telja.

Vertu bara skilningsrík gagnvart sjálfri þér. Þannig lýsir þú upp sjàlfa þig ađ innan. Bara međ því ađ koma fram viđ sjálfa þig á kærleiksríkan hátt. Alltaf. Sama hvađa ađstæđum þú ert í. Sama hvernig þér líđur.

 

– Karen