Skref til baka?

Leiđin er aldrei beint áfram. Viđ mætum alls konar hindrunum á veginum, hann getur veriđ hlykkjóttur, viđ villumst af leiđ, förum til baka, lendum á hringtorgi, förum upp á móti í brekku eđa rennum okkur niđur brekkuna líkt og á leikvelli.

Leiđin er flókin, erfiđ, einföld, ruglandi, skemmtileg, skrýtin, allt sem okkur gæti dottiđ í hug. Því leiđin er endalaus, fullkomlega ófullkomin, en hún er okkar eigin.

Viđ förum öll eftir mismunandi stígum í gegnum lífiđ, en hver og einn þeirra er einstakur, líkt og hvert og eitt okkar er einstakt.

Ég hef ekki skrifađ mikiđ ađ undanförnu.
Mér hefur ekki liđiđ eins og ég hafi getađ gefiđ mikiđ af mér uppi á síđkastiđ en í raun er þađ einnig partur af andlegri heilsu ađ hlúa ađ sjálfum sér og gefa til sjálfrar sín fyrst og fremst, til þess einmitt ađ geta veriđ betur til stađar fyrir ađra.

En þetta blogg skrifađi ég međ þađ í huga ađ gera þađ af fullri einlægni og frá hjartanu og þetta er bara allt partur af ferlinu. Allt minn sannleikur, þađ augnablik sem ég gef þađ frá mér, allt þađ erfiđa og yndislega. Allur pakkinn. Allt međ virđi, allt mikilvægt og allt hefur einhvern tilgang og lærdóm til ađ taka frá því.

Fyrstu mánuđir ársins einkenndust af því ađ vakna í vanlíđan sem varđ verri og verri međ hverjum degi sem leiđ. Ég stóđ frammi fyrir því ađ ég þurfti ađ byggja mig upp á nýtt. Allt í einu gat ég ekki lengur tengt viđ sjálfa mig.

Ég hef áđur sagt frá því ađ í lok seinasta árs opnuđust gömul sár á ný sem ég hafđi veriđ ađ binda hægt og rólega yfir. Þađ helltist yfir mig bylgja af vantrausti í minn eigin garđ, stöđugum efasemdum um sjálfa mig og einfaldlega bara rosalegt niđurbrot sjálfsmyndar.

Ég hélt fast í verkfærin mín en ég var bara ekki lengur ađ tengja viđ þau, en hélt áfram ađ skođa gömul skrif í von um ađ finna þá leiđ sem ég hafđi fariđ þá, því ég vissi ađ ég hafđi hjálpađ mér áđur og ađ ég gæti þađ þá aftur, ég var bara ekki viss hvar ég ætti ađ byrja.

Ég hafđi misst tenginguna og traustiđ til sjálfrar mín og var farin aftur í dómarasætiđ yfir tilfinningum mínum og hugsunum. Ég gat ekki leyft þeim ađ vera því ég taldi þær vera rangar og ég var orđin skíthrædd viđ þær því þeim fylgdi svo gríđarlegur sársauki.

Ég vildi ekki sitja međ þeim sársauka, ég vildi ekki horfast í augu viđ hann og ég reyndi ađ forđast hann eins og ég gat.

Ég vildi fá ađ velja hvađa tilfinningum ég myndi sitja hjá, fara í gegnum og gefa virđi. En þannig virka ekki tilfinningar, ég vissi þađ innst inni og hafđi fundiđ þađ hjá sjálfri mér. En þessi sársauki var eitthvađ annađ, svo yfirþyrmandi ađ hugurinn vildi bara yfirgefa líkamann og þannig sjálfa mig, sem gerđi bara illt í verra því sársaukinn var ekkert ađ fara neitt og var stöđugt ađ gera vart viđ sig.

Ég varđ ađ horfast í augu viđ hann, gangast viđ honum og leyfa honum ađ vera eins og hann er. En þađ mun taka tíma ađ fara í gegnum hann og ég þarf ađ sýna því skilning og leyfa því sem gerist bara ađ gerast á sínum tíma.

Ég reyni stöđugt ađ minna mig á ađ setja fókusinn aftur á líkamann þegar hugurinn vill flýja augnablikiđ og þetta er æfing sem ég þarf ađ gera aftur og aftur.

Þađ er eins og líkaminn sé hræddur viđ ađ slaka á, líkt og eitthvađ hræđilegt gerist ef ég leyfi mér bara ađ vera. En ég hef gert þetta áđur og ég get þađ aftur og þarf ađ gefa líkama, hug, hjarta og sál þađ rými sem þađ þarf til ađ vinna úr þessu.

Í millitíđinni þarf ég ađ minna mig á ađ vera þolinmóđ, sýna þessu skilning og umhyggju, vera hér, hjá mér, segja já viđ öllu sem gerist innra međ og leyfa því ađ vera eins og þađ er.

Fókusinn í líkamann þegar hugurinn týnist í ytra áreiti eđa ađstæđum og jafnvel bara þegar ég vil sýna mínum innra heimi fulla athygli, ást og hlýju, hlusta á líkamann, hvađ hefur hann ađ segja? Hugleiđa, vera hjá mér um stund, bara hér.

Æfa mig ađ taka fókusinn af því sem hefur gerst og því sem ég hef upplifađ og hvernig mér hefur liđiđ og færa hann á þađ sem er ađ gerast núna, hvernig líđur mér núna? Hvađ upplifi ég núna? Akkúrat núna, þetta augnablik, hvađ finn ég? Taka eftir því, gefa því virđi, skilning, athygli, hlýju, rými.

Því þetta augnablik er nóg. Þađ sem er þetta augnablik er nóg,
ég eins og ég er, þetta augnablik er nóg, hvernig mér líđur þetta augnablik er nóg.

Ég ætla ađ bæta viđ þessari setningu sem mamma sagđi mér um daginn.

„Alheimurinn gefur okkur orku fyrir hvern dag, orkan sem þú færđ í dag er fyrir daginn í dag, orkan sem þú færđ á morgun er fyrir morgundaginn, viđ tökum þetta bara einn dag í einu“.

Orkan sem ég fæ þetta augnablik, er orkan sem ég fæ fyrir þetta augnablik og þađ er nóg.

Ég er nóg, akkúrat núna, alveg eins og ég er, þar sem ég er og hvernig mér líđur.
Ég er nóg.

Ég þarf ađ æfa mig ađ sýna mér þađ aftur og aftur og aftur. Međ því ađ gefa öllu sem ég er rými, öllu sem ég er virđi, athygli, umhyggju, skilning, ást.

Þannig sýni ég mér ađ ég sé nóg, međ því ađ taka á móti öllu sem ég er í stađ þess ađ hafna pörtum af mér. Ég einfaldlega leyfi þeim öllum ađ vera.

Allir skipta máli, allir hafa virđi, hlutverk, skilabođ, lærdóm.

Allir partarnir eru nóg, enginn partur af mér hvert augnablik er mikilvægari en annar, því þeir þurfa allir ađ fá ađ vera, öđruvísi kemst ég ekki áfram, öđruvísi fer ég ekki í gegnum orkuna sem þeir gefa frá sér, öđruvísi heldur hún mér fastri og mun stöđugt minna á sig, því þađ er þađ eina sem hún vill, ađ hún sé séđ, viđurkennd og upplifuđ, eins og hún er.

Ég get gefiđ henni þađ, veriđ hjá henni, séđ hana eins og hún er, hlustađ á hana, leyft henni ađ vera, bara taka eftir. Ég geri þađ aftur og aftur, kynnist henni betur, leyfi henni ađ segja þađ sem hún þarf ađ segja og svo kveđjumst viđ þegar hún er sjálf tilbúin ađ sleppa, þegar ég hef veitt henni öryggi til ađ fara  í gegn.

Sama hvađ gerist, þá reyni ég ađ minna mig á ađ vera hér, bara hér, hjá mér, þetta augnablik, alveg eins og þađ er, alveg eins og ég er.

 

– karen

Allt sem ég þurfti ađ heyra

Skrifađ upprunalega frá mér til mín.

Ég var búin ađ átta mig á því ađ upptökurnar sem voru ađ spilast aftast í undirmeđvitundinni voru ađ meirihluta sársaukafullar neikvæđar stađhæfingar. Ég hef því lært ađ ég þarf í raun ađ drekkja þeim í jákvæđum stađhæfingum til þess ađ breyta því ađ lifa lífinu drifin af ótta og skömm, í þađ ađ lifa drifin af ást. Tærri og skilyrđislausri ást.

Ég þarf ađ gefa mér þessa ást, umvefja mig henni, þađ er enginn annar sem getur gert þađ. Alveg sama hversu oft fólkiđ sem elskar mig segir mér ađ þađ elski mig þá mun þađ aldrei vera nóg fyrr en ég geri þađ sjálf ađ fullu.

Því undirbjó ég þennan lista međ umhyggju og ást til sjálfrar mín ađ leiđarljósi.

Þessar stađhæfingar þarf ađ endurtaka aftur og aftur og best er ađ ímynda sér ađ í kringum okkur sé hár bjartur hjúpur fullur af ást og þessi orđ bergmáli þađan niđur til okkar sjálfra. Hjúpur sem kemur frá okkar eigin dýpstu hjartarótum. Fallega ljósiđ innra međ okkur sýnilegt okkur sjálfum, umvefur okkur í ást.

Þađ hljómar kannski skringilega en þetta hefur virkilega hjálpađ mér, ađ finna fyrir hlýjunni innra međ mér umvefja mig ađ utanverđu.

Svo segi ég þessi orđ, aftur og aftur. Hægt væri jafnvel ađ taka sig upp segja þau til sín, þađ gerđi ég. Hlýjan í hjúpnum kallar þessi orđ fram og tekur utan um mig, fyllir mig af öryggi. Hjúpurinn er stór og ég er smá. Hann er bjartur og hlýr. Hann kemur frá mér, undirmeđvitađ, utan međvitundar, svo þetta er ekki ég sem ég þekki međvitađ, heldur litla barniđ innra međ, litla hjartađ sem var alveg nóg þegar þađ fæddist í þennan heim. Áđur en ég lærđi ađ dæma. Eina sem þađ kann er ađ vera. Ađ lifa. Ađ halda mér á lífi. Ađ elska. Ađ vernda. Ađ upplifa. Alveg nóg. Tær, falleg, ófullkomin, björt hlýja.

Barniđ hefur ekki breyst, þađ hefur veriđ áhorfandi allan tíman, ađ fylgjast međ mér fara í gegnum lífiđ. Ađ fylgjast međ mér læra og upplifa nýja hluti, erfiđa og sársaukafulla sem og auđvelda og yndislega og allt þar á milli. Hlutverk barnsins er alltaf þađ sama. Skilyrđislaus ást.

Hér koma stađhæfingarnar frá mér til mín. Allt þađ sem ég þarf ađ heyra. Allt þađ sem ég hef þurft ađ heyra. Frá mér.

Þú eins og þú ert, ert alveg nóg

Þú mátt taka allt þađ pláss sem þú þarfnast, hvort sem þađ er hvernig þú talar, tjáir þig, hreyfir þig, andar, upplifir, hugsar. Allt er í lagi

Sama hvađ gerist þá er ég alltaf hér til ađ grípa þig

Ég elska þig alveg eins og þú ert

Ég vil ađ þú standir fyrst og fremst međ þér, þú mátt standa fyrst og fremst međ þér

Ég veit ađ þú getur þađ

Ég vil ađ þú hugsir fyrst og fremst um þig, þú mátt hugsa fyrst og fremst um þig

Ég veit ađ þú getur þađ

Ég vil ađ þú gefir öllum tilfinningum þínum rými, þú mátt gefa öllum tilfinningum þínum rými

Ég veit þú getur þađ

Ég vil ađ þú leyfir þér ađ vera þú sjálf, þú mátt vera þú sjálf

Ég veit þú getur þađ

Þađ eina sem ég þarfnast frá þér er ađ þú sért alveg eins og þú ert, alveg eins og þú ert óháđ því hvađ öđrum finnst

Ég veit þú getur þađ

Hlúđu ađ sjálfri þér, ađrir hlúa ađ sér, þú mátt hlúa ađ sjálfri þér

Ég er alltaf hér og ég mun alltaf elska þig

Ég passa ađ þú sért örugg, ég er alltaf hér

Ég er svo stolt af þeirri manneskju sem þú ert

Þú mátt hafa þínar skođanir, alveg sama þó viđ séum ósammála, þađ er allt í lagi

Þú mátt setja mörk, passa upp á þig ef einhver veldur þér sársauka, þađ er í lagi

Ég mun alltaf elska þig, alveg eins og þú ert

Tilfinningar eru eđlilegar, allar saman, allar hafa hlutverk, allir upplifa þær. Þær hafa allar tilgang, sama hversu sársaukafullar þær geta veriđ.

Tilfinningar segja ekkert um þig, þađ eina sem þær gera er ađ vinna úr umhverfinu, öllu því sem viđ upplifum, sjáum, heyrum, hugsum og skynjum. Orka sem viđ þurfum ađ fara í gegnum og hjálpar okkur međvitađ eđa ómeđvitađ ađ skilja heiminn og okkur sjálf betur, ef viđ leyfum henni ađ fara í gegn.

Þú mátt finna fyrir leiđi, finna fyrir reiđi, finna fyrir öllum tilfinningum sem þú upplifir. Sama hvernig þér líđur þá er ég alltaf hér

Viđ erum öll alltaf ađ æfa okkur og viđ lærum ekkert nema viđ gerum mistök.

Þú mátt gera mistök. Þađ eina sem viđ þurfum ađ gera þegar viđ gerum mistök er ađ gangast viđ þeim, læra af þeim og æfa okkur ađ breyta öđruvísi næst.

Mistök segja ekkert annađ um þig en ađ þú sért ennþá ađ læra, ennþá ađ æfa þig

Haltu bara áfram ađ æfa þig, leyfđu þér ađ gera mistök til þess ađ læra af þeim

Þetta er allt æfing og þađ er allt í lagi. Viđ erum öll stöđugt ađ æfa okkur

Leyfđu þér ađ setja mörk, þú mátt setja mörk, þú mátt passa upp á þig.

Ég veit þú getur þađ

Þú getur allt sem þú ætlar þér. Međ æfingu og mistökum þá lærum viđ. Þannig getum viđ gert þađ sem viđ ætlum okkur.

Þađ vantar ekkert innra međ þér, þú þarft ekki ađ minnka þig eđa stækka þig til ađ vera nóg, þú ert alveg nóg, alveg eins og þú ert.

Þú hefur alltaf veriđ nóg, alveg síđan þú varst til. Þú varst alltaf nóg.

Þú ert einstök og hefur þína styrkleika, alveg eins og allir ađrir

Þađ sem gerir okkur mismunandi gerir okkur einstök.

Þú getur stađiđ međ sjálfri þér og elt þađ sem þú vilt, þú mátt standa međ sjálfri þér og elta þađ sem þú vilt.

Ég veit þú getur þađ.

Ég verđ alltaf hér og mun alltaf styđja viđ bakiđ á þér.

Þú ert blíđ og góđ og fullkomlega ófullkomin og ég elska þig alveg nákvæmlega eins og þú ert, alltaf

Ég elska þig eins mikiđ og ég get, ekkert sem þú gætir gert gæti fengiđ mig til ađ elska þig meira eđa minna.

Ég er hér, alltaf

 

– karen